CERPEN KARNADI BANDAR BANGKONG
OLEH BANA SOPANDI
Karnadi téh jelema anu hirupna di sisi walungan Cikapundung, di hiji lembur anu katelah “Bojong Kancra.” Unggal poé gawéna ngabandaran alias ngumpulkeun bangkong. Sanajan kadéngéna anéh, tapi Karnadi boga target market anu jelas: réstoran-réstoran sea food kelas Béntang Lima di kota Bandung anu ngajual Swie-Ke (daging bangkong).
Hiji poé, Karnadi meunang pesenan ti Juragan Tjandra, juragan réstoran panggedéna, ménta 100 kilo bangkong héjo dina waktu tilu poé.
“Wah, ieu mah pésta!” ceuk Karnadi bari seuseurian sorangan.
Karnadi geuwat ngumpulkeun tim sukses-na, nyaéta si Udin jeung si Odoy.
“Doy, Din! Sia siap-siap! Urang kudu meunang 100 kilo bangkong. Target urang: Walungan Cipanas, cenah bangkongna sagedé piring kaléng,” parentah Karnadi.
Isukna, subuh-subuh kénéh, Karnadi geus siap ku karung goni badag jeung senter. Maranéhna indit ka Walungan Cipanas. Mémang bener, bangkong di dinya téh guagedé pisan, sora ngorokna gé siga kulkas butut keur ngageleger.
Teu lila, karung goni téh geus pinuh. Meunang kira-kira 150 kiloan!
“Hah! Karnadi mah Bandar Bangkong number one lah!” Karnadi nepak dada reueus.
Masalahna, pas rék mulang, maranéhna kudu ngaliwatan sawah anu baseuh. Karung bangkong anu beurat téh digotong ku tiluan.
Di tengah sawah, si Udin ngomong ka Karnadi, “Kang, ieu bangkong téh meni asa laleutik teuing. Naha moal kurang timbanganana engké?”
Karnadi ngabéjaan, “Ah, ssssttt! Cicing, Din! Biasa weh, da bangkong ieu mah bangsa anu gampang ‘ngaleutikan’ mun geus deukeut timbangan.”
Teu lila, maranéhna eureun rehat. Karnadi téh jalma anu resep kana roko kretek. Manéhna ngaroko bari ngadahar goréng cau.
Pas Karnadi ngareureuhkeun karung bangkong gigireunana, manéhna poho nutup tali karungna rada kurang pageuh.
Karnadi ngagosok-gosok mata. “Aduh, ngantuk euy. Kudu buru-buru nepi ka imah…”
Saur manéhna téh, si Udin jeung si Odoy ogé geus kacida capéna, tuluy saré tibra. Karnadi ogé milu saré.
Kira-kira sajam ti harita, Karnadi karék hudang. Manéhna ngarasa awakna hampang. Tapi manéhna ngarasa aya anu anéh. Sora ngorok bangkong anu tadi tarik téh ayeuna euweuh pisan.
“Din! Doy! Hudang! Mana bangkong urang?!” Karnadi curinghak.
Si Udin jeung si Odoy saré tibra kénéh. Karnadi geuwat néangan karung. Karungna aya, tapi basa dirampa, kosong méngpél émplé!
Tétéla, sabab talina teu pageuh, sakabéh bangkong geus kalabur waktu Karnadi saré! Tinggal sésa sawelas bangkong wungkul anu siga geus pasrah kana takdir.
Karnadi ngajerit, “Aduh Gusti! Bangkong aing! 150 kilo! Kabur gara-gara roko kretek!”
Si Odoy anu kakara hudang nanya, “Naha, Kang? Naha bet kabur?”
Karnadi langsung molotot ka walungan. “Sia geura tingali! Eta bangkong-bangkong kurang ajar keur barudak renang maréntal di walungan Cipanas! Dasar bangkong teu boga adat!”
Karnadi, ku saking keselna, nyokot hiji bangkong sésa. Manéhna nyarita ka bangkong éta:
> “Héh, bangkong! Sia téh geus senang-senang ngojay sababaraha poé ieu, engké gé balik deui ka karung. Sababna, mun urang Sunda geus boga hajat nyieun Swie-Ke, bangkong sagedé kumaha gé moal bisa kabur tina nasib!”
>
Ngan aya 11 bangkong nu dibawa balik. Karnadi nyoba nélepon Juragan Tjandra.
“Juragan, kumaha damang? Éta delivery téh… aya keterlambatan sakedik. Bangkongna keur Mogok Nasional, ménta kanaékkan gaji. Tah, ayeuna mah aya stok nu super premium wungkul, hijina hargana lima kali lipat. Ngan aya sabelas siki!”
Juragan Tjandra di telepon: “Naon? Sabelas siki? Karnadi, sabelas siki téh lain réstoran méwah, tapi… Warung Sangu! Batalkeun pesenana!”
Karnadi ukur bisa gogorowokan di imahna, “Dasar bangkong! Gara-gara sia, aing batal jadi Bandar Bangkong Paling Sugih se-Jawa Barat!”
Naha anjeun badé ngadangu carita Karnadi anu sanés? Contona, Karnadi keur nyobaan jualan tutut walungan?
